Jaarlijks is er voor de eersteklassers een kamp. Vorige week was het weer zover. De kinderen kwamen kletsnat aan. Dit was niet zo leuk voor hen. De rest van de dagen hebben we wel klam weer gehad, maar geen regen meer.  De kinderen hebben allemaal spellen in het bos gedaan en op het kamp zelf nog wat andere activiteiten. De laatste avond is er altijd disco. Die kwam niet zo lekker op gang. De kinderen zaten meer op de gang dan in de zaal, waar de muziek was. Uiteindelijk waren alle kinderen binnen. Komt er een meisje op mij af die vraagt of ik even mee op de gang kom.
Eenmaal daar vraagt ze mij zelfverzekerd: ”Heeft u nog tips om een jongen verkering te vragen, want ik wil graag met hem schuifelen.” Ik heb haar het advies gegeven dat ze aan de jongen zelf moet vragen of hij met haar wil schuifelen. Ze bedankt mij en loopt naar de jongen toe. Ik ben weer gaan surveilleren bij de disco omdat er een paar jongens vervelend zaten te doen bij de meiden. Toen kwam het meisje naar mij toe om verslag te doen van wat ze had gehoord. De jongen in kwestie had niet zo’n zin om te schuifelen, maar het lag niet aan haar.
Dat snapte ik niet helemaal,  dus ik vraag: ”Hoe bedoelt hij dat?”
“Ja”, zegt ze, “hij wil wel schuifelen met mij, maar hij heeft er nu geen zin in. Misschien een andere keer…”

Aan het einde van het jaar moet er veel gebeuren. Ook dat er heel veel vergaderingen plaatsvinden. In een van de vergaderingen moesten we onze voorkeur voor een team opgeven. Naar het eerste jaar vmbo of naar het tweede jaar. Ik heb aangegeven dat het me niet veel uitmaakt. Het is leuk om met de eerstejaars mee te gaan naar de tweede, maar het is ook leuk om nieuwe leerlingen te ontmoeten. Uiteindelijk hebben we besloten dat ik naar de tweede ga. De school waar ik op werk is met een grote verandering bezig, daardoor moeten er veel keuzes gemaakt worden. Het leukste zou ik vinden als ik in allebei de jaren inzetbaar ben. Dat brengt wat meer variatie in het werk.

Aan het einde van het schooljaar worden alle kluissleutels ingeleverd. Dit neemt ongeveer drie dagen in beslag en is erg saai werk. Maar aan het einde van de dag, als alle kluisjes zijn opgeruimd en de sleutels zijn ingenomen, kom ik in de prullenbak, nieuw in verpakking, een My Little Pony tegen. Dit is zo’n paardje dat voor meisjes tussen de drie en negen jaar leuk is. Dit is vreemd, want bij ons op school zitten alleen kinderen van twaalf jaar en ouder. Later hoor ik van een van de leerlingen dat dit een sinterklaascadeau was voor een jongen uit het tweede leerjaar. Deze leerling had hem weggegooid omdat hij niet wist wat hij ermee moest. De kinderen hadden wel dubbel van het lachen gelegen toen hij het cadeau als surprise voor Sinterklaas gekregen had. Hij vond het waarschijnlijk niet zo leuk want hij had het een half jaar in zijn kluisje bewaard. Ik heb het stuk speelgoed meegenomen naar huis om het aan een kind te geven dat er wel wat mee kan. Iets weggooien wat nieuw is vind ik zelf erg zonde.

Ik ben op schoolreisje naar Walibi geweest met alle kinderen uit het tweede jaar. Er was een kind bij die niet goed opgenomen werd in zijn klas en daardoor met de leerkrachten optrok. Ik heb hem op sleeptouw genomen. Hij straalde helemaal toen ik met hem in achtbanen en andere attracties ging. Rond twee uur gingen wij eten. Hij had net met wat andere leerkrachten een spelletje gedaan in de arcade en had een kunstbloem gewonnen. Toen we aan de friet zaten, gaf hij mij die bloem en zei: “Deze is voor u omdat ik zo’n leuke dag heb gehad.” Dit doet me heel goed. Nu weet ik weer waarom ik voor het onderwijs gekozen heb.

Ik ben Gemma Jansen. Het is leuk dat ik mijn ervaringen, die ik in het onderwijs opdoe, op deze webpagina kan zetten. Ik werk op een middelbare school en voornamelijk in het vmbo. Ik maak iedere dag weer prachtige dingen mee met de kinderen waar ik mee werk. De leuke, spannende, ontroerende en grappige ervaringen die ik opdoe op deze school wil ik graag met jullie delen.

Laatst nog komt een collega met wie ik nu een jaar heel goed kan samenwerken op me af. “Weet je wat ik meegemaakt heb”, zegt ze. “Een jongen uit de tweede komt op mij af en pakt zo een vetrol van mijn buik vast. Hij zegt dat ik dik ben. Toen vroeg ik wat hij woog.” Waarop hij antwoordde: “ vierenzestig kilo.” “Ik zestig”, zegt ze, “dus jij bent veel dikker.”

De kinderen van nu en van tien jaar geleden gaan heel anders om met het personeel wat op school rondloopt. De visies van onderwijs zijn veranderd. De kinderen zijn veel vrijer in hun doen en laten, thuis en op school. Ik heb nog enkele minuten met mijn collega staan lachen.